Ontmoet de mensen

Aniceth Vincent

Hallo, mijn naam is Aniceth Vincent en ik ben 30 jaar oud. Ik ben geboren in Tabor, in het district Urambo, in het centraal-westelijke deel van Tanzania. Ik ben geboren zonder gehoorproblemen; echter, toen ik zeven was, werd ik doof. De eerste jaren zat ik op een basisschool voor dove kinderen. Daarna ging ik naar een normale middelbare school omdat er geen middelbare scholen voor doven waren. Na twee jaar moest ik stoppen omdat ik het niet bij kon houden. Voordat ik op de Nuru Workshop aan het werk ging, zat ik thuis en was ik op de hulp van mijn familie aangewezen. Naarmate de tijd verstreek begon ik een stage als timmerman. Na het afronden van mijn stage, die drie jaar duurde, hoorde ik over de Nuru Workshop en het werk dat ze daar doen. Vanaf 2014 ben ik hier gaan werken en heb ik het voorrecht gehad om te leren veel nieuwe producten te maken. Bovendien heeft de Nuru Workshop me in staat gesteld om onafhankelijk te worden, en dus hoef ik niet op mijn familieleden te steunen voor mijn dagelijkse onderhoud.

Julieth Paulo

Hallo mijn naam is Julieth Paulo, en ik ben geboren in het Kinondoni district van Dar es Salaam. 24 jaar geleden werd ik gezond geboren maar op de leeftijd van drie maanden werd ik ernstig ziek en verloor ik mijn gehoor. Ik heb nooit de kans gehad om naar school te gaan of om te studeren, ik was afhankelijk van mijn ouders en familieleden. Totdat ik bij de Nuru Workshop kwam, kon ik met niemand communiceren, omdat ik geen gebarentaal geleerd had. Ik leerde de Nuru Workshop kennen via de mensen die toen Nuru leidden. Eerst wilde ik helemaal niet bij Nuru werken; ik was nog nooit ergens anders geweest dan thuis. Maar nadat ik het werk bekeken had en omdat ik werd aangemoedigd door de mensen daar, stemde ik ermee in het eens te proberen en ik ben gebleven. Door de jaren heen heb ik veel nieuwe dingen geleerd, zoals gebarentaal, bakken en naaien. Ik ben een alleenstaande moeder van twee kinderen en door het werk dat ik doe, kan ik me nu een kamer veroorloven naast de workshop waar ik met mijn kinderen woon. Bovendien kunnen mijn beide kinderen naar school gaan en een opleiding volgen, en ik kan in onze basisbehoeften voorzien door het werk dat ik doe.

Esther

Esther werd als vierde kind in de familie geboren in 1990 in Dar es Salaam. Helaas overleed haar vader toen ze 4 jaar oud was. Omdat hij uit Mbeya kwam, werd hij daar begraven. Het leed werd nog groter, omdat de familieleden van de vader al hun bezittingen meenamen en hen uit hun huis zette want het was nu het eigendom van een oom. De moeder en de kinderen hadden geen andere mogelijkheid meer dan om in te trekken bij de schoonfamilie. Met het verzamelen en verkopen van brandhout hielden ze net het hoofd boven water.

Gedurende deze tijd werd Esther plotseling ziek. Haar moeder nam haar mee naar het ziekenhuis. Zij werd onmiddellijk naar de intensive care gebracht omdat zij in coma raakte. Ze moest kunstmatig gevoed en beademd worden. Na acht maanden ontwaakte ze langzaam. Maar helaas had ze geen gevoel meer in haar lichaam vanaf haar buik naar beneden. Haar moeder bracht Esther naar de kerk om te bidden voor haar. Het wonder is gebeurd, het gevoel kwam terug, maar de benen zijn niet meer gegroeid en bleven krachteloos.

De voorganger van de kerk in Mbeya gaf Esther’s moeder een brief mee waarmee ze hulp kon vragen van een kerk in Dar es Salaam. De voorganger van de kerk in Dar kende het Leger des Heils en wist dat zij een internaat voor gehandicapte kinderen hadden. Dus toen Esther 7 jaar oud was kon ze voor het eerst naar school gaan. De voorganger van de kerk was erg gul en hielp met schoolgeld. Haar moeder kwam haar in de kostschool vaak bezoeken. Daar heeft Esther veel hulp ontvangen. Ze leerde zelfstandig te leven (wassen, kleden, zelf naar het toilet gaan, enz.).

Helaas stierf de voorganger, maar God voorzag door een aantal katholieke zusters die hielpen met het schoolgeld. Esther was in staat om de basisschool af te ronden met een goed resultaat, zodat ze door kon gaan met de middelbare school in een andere kostschool. Maar omdat haar moeder geen geld had voor een schooluniform werd Esther elke dag door de leraar de deur gewezen. Maar Esther wilde doorleren en zodra de school uit was schreef ze de aantekeningen over van haar klasgenoten die wel het lokaal in mochten. Dat ging zo 3 maanden door totdat een van de moeders het voor Esther op nam en ging praten met de schoolleiding, toen mocht ze alsnog naar school.

Helaas overleed haar moeder kort daarna plotseling. Esther had nu alles verloren wat ze had (haar gezondheid en haar ouders). Hierdoor volgden vier moeilijke jaren, waarin zij geen toekomst kon zien. Hoewel iemand voedsel en schoolgeld schonk waren de kinderen verder op zichzelf aangewezen.  Esther zakte voor het examen, omdat ze de moed had opgegeven. Door contact met een zendingsorganisatie, kreeg ze toegang tot een tweejarige opleiding tot secretaresse. Langzaam keerde de vreugde in het leven terug. Na het behalen van haar diploma kon ze direct aan het werk in de Nuru werkplaats. Esther is de sleutelfiguur in het project. Ze heeft veel kennis, spreekt Engels en gebarentaal. Ze wordt door iedereen gewaardeerd en gerespecteerd.

Intussen is ze getrouwd met David en hebben ze een zoontje. Zelf zegt ze ”In mijn leven ging het net als met Jozef; mij werd alles afgenomen, maar God was er. Hij had een goed plan voor mijn leven. GOD IS GOED VOOR ME!”